HEJTERKA. HISTORIA PEWNEJ NIENAWIŚCI - NATASZA SOCHA

Wydawnictwo: Zwierciadło
Data wydania: luty 2026
Liczba stron: 300
Moja bardzo subiektywna ocena: 10/10  

Czyta: Paulina Holtz


***

Hela jest nastolatką, ale jej całym światem jest malowanie. Jest dziewczyną, która raczej trzyma się na uboczu, nie lubi imprez, woli rysowanie, obserwację otoczenia z boku. Dlatego często wybiera właśnie samotność. Czasem swoje prace umieszcza w internecie. Pewnego dnia odkrywa, że pod jednym z jej postów pojawia się obraźliwy komentarz. Nie daje on jednak dziewczynie spokoju... A potem pojawia się kolejny, i kolejny, i kolejny... 

Książka ta porusza bardzo ważny i potrzebny temat. Hejt. W sieci jesteśmy anonimowi, jest łatwiej i prościej napisać coś o drugiej osobie. Dlatego niektórzy stają się bezkarni i pozwalają sobie na przekraczanie granic drugiej osoby. A po tej drugiej stronie mamy człowieka, który czuje, przejmuje się, bierze do siebie... 

Autorka analizuje zjawisko hejtu, szuka jego przyczyny, zastanawia się dlaczego i i co jest początkiem... Pokazuje nam również co może być końcem...

Na mnie książka zrobiła ogromne wrażenie pod kilkoma względami. Przede wszystkim samo zjawisko hejtu: mamy tu cały proces i jego konsekwencje. Coś takiego naprawdę potrafi złamać dorosłego człowieka, a tu mamy dodatkowo nastolatkę. Sama jestem mamą i dlatego ta historia ma dla mnie też drugi wymiar... To historia, która naprawdę daje dużo do myślenia, przeraża, ale i uzmysławia pewne rzeczy...

***

Motto:

- To była dziewczyna z naszego osiedla...

- Ładna, miła, nie wiem, jak to się mogło stać...

- Spokojna, normalna rodzina...

- Mój Boże, to było jeszcze dziecko... 

***

Cytaty:

Sta­nie z boku jest dobre tylko wtedy, kiedy wiesz, że za­wsze mo­żesz wejść do środ­ka. I że to ty o tym de­cy­du­jesz.

Hodowanie grubej skóry to proces wymagający cierpliwości i świadomości. To jak pielęgnowanie ogrodu: trzeba podlewać to, co ważne, i jednocześnie wyrywać chwasty. Hodowanie grubej skóry to sztuka przetrwania XXI wieku. Ta skóra nie rośnie sama – trzeba ją karmić poczuciem własnej wartości i dzień po dniu przekonywać samych siebie, że cudze słowa nie mają mocy, jeśli nie pozwolimy im w nas zakiełkować.

To, co najbardziej napędza agresję, to nie opór, lecz bezbronność. Człowiek, który się broni, potrafi jeszcze wyznaczyć granicę, powiedzieć: „Dość”. Ten, który milknie, spuszcza wzrok i zaciska dłonie, staje się lustrem, a w nim odbija się cudza władza. I to właśnie działa jak płachta na byka.