Pokazywanie postów oznaczonych etykietą evans virginia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą evans virginia. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 listopada 2026

KORESPONDENTKA - VIRGINIA EVANS

Wydawnictwo: Filia Literacka
Data wydania: marzec 2026
Liczba stron: 344
Moja bardzo subiektywna ocena: 9/10  


***

Główną bohaterką jest Sybil Van Antwerp, starsza kobieta, która jest już na emeryturze. Przez całe życie pisała jednak listy do różnych ludzi: tych których znała, ale również tych, których osobiście nie miała okazji poznać.

To powieść  epistolarna, czyli napisana właśnie w formie listów. To najbardziej mnie zaciekawiło i byłam szalenie zaintrygowana jak ja odbiorę tego typu książkę. A okazało się, że historia ta mnie po prostu urzekła. Z wielką ciekawością poznawałam kolejne elementy życia bohaterki i powolutku składałam sobie to wszystko w całość. 

Sybil traktuje korespondencję jako sposób uporządkowania swojego świata, zapisy, które nigdy nie znikną, nawet gdy jej już nie będzie. Teraz, gdy już jest starszą panią, próbuje to wszystko sobie poukładać, analizuje swoje życie i to co się w nim wydarzyło. I wbrew pozorom jest tutaj bardzo dużo emocji. Sybil w swoim życiu przeżyła ogromną tragedię (straciła syna), a to poniekąd ukształtowało resztę jej życia i wpłynęło na to jaka była i jak postępowała. Wpłynęło to na jej małżeństwo, które nie przetrwało; na jej relację z córką, która nie mówi jej o wielu ważnych dla niej rzeczach, a woli powiedzieć je komuś innemu; na to jak postępowała z ludźmi spotkanymi w swojej pracy (gdy sama była w żałobie, nie zauważała nieszczęścia i tragedii innych)... Poza tym Sybil powoli traci wzrok i zaczyna zdawać sobie sprawę, że zostało jej niewiele czasu, aby rozprawić się z wszystkimi swoimi życiowymi sprawami właśnie w formie listów, czyli tak jak najbardziej lubi...

Piękna, wzruszająca powieść, pełna emocji, melancholii i nostalgii... 

***

Cytaty:

Budował domy, i nie tylko, dla wielu ludzi i był lubiany, ponieważ zawsze mówił rzeczy, które ludzie chcieli usłyszeć. Mnie też tego nauczył. Czyli mówić to, co ludzie chcą usłyszeć, niekoniecznie prawdę, ponieważ większość osób twierdzi, że chce usłyszeć prawdę, ale tak naprawdę wcale nie chce, a jeśli powiesz im prawdę, to obróci się to przeciwko Tobie, jak wąż, który w końcu połyka własny ogon. Pamiętam, jak tłumaczył to mojemu bratu i mnie, i nie podobało mi się to, ponieważ matka uczyła nas czegoś zupełnie przeciwnego: że jeśli nie możesz powiedzieć prawdy, lepiej się wcale nie odzywaj. Bez prawdy jesteśmy niczym.

...kiedy odnajduje się swoje miejsce w świecie, czuje się, jak coś w duszy gra....

(...) jeśli ktoś źle Cię traktuje, świadczy to tylko o nim lub o niej i niedoli, jaką nosi w sercu.
 
Czytałam artykuł w "Wall Street Journal" o muzyku, który żyje pod hasłem: "J***ć hejterów". To brzydkie słowo, ale przekaz zawarty w tak uderzającej prostocie jest dość chwytliwy.