ALCHEMIA - KATARZYNA ZYSKOWSKA

Wydawnictwo: Znak Literanova
Data wydania: czerwiec 2024
Liczba stron: 364
Moja bardzo subiektywna ocena: 10/10 

***

Maria Skłodowska-Curie była niesamowitą kobietą. Przede wszystkim była genialnym naukowcem, geniuszem. Efektem tego są dwa noble i to z dwóch różnych dziedzin: fizyki i chemii. Ale nie tylko w nauce miała ogromny wkład. To kobieta, która także walczyła o prawa kobiet! Ile musiała mieć odwagi i pewności siebie chociażby prowadząc pierwszy wykład jako kobieta! jako pierwsza kobieta zdobyła też prawo jazdy. W podróż poślubną pojechała z Pierrem rowerami, a tu też trzeba zwrócić uwagę, że jazda kobiety na rowerze nie była codzienna...

Była niesamowita, odważna i genialna. Książka "Alchemia", to zbeletryzowana jej biografia, ale przedstawiająca jej dwa etapy w życiu. Pierwszym jest okres kiedy mając 18 lat wyjeżdża z domu i pracuje w Szczukach jako guwernantka, a tam zakochuje się i przeżywa swoją pierwszą prawdziwą miłość. Drugim jest okres tuż przed odebraniem drugiej nagrody Nobla, kiedy zostaje oskarżona o romans z Paulem.

Autorka nie tylko zgromadziła wiele ciekawych faktów o Marii, ale dokonała przy okazji fantastycznej rzeczy: spowodowała, że poznaliśmy nie tylko suche fakty o noblistce, ale starała się ona dla nas prawdziwą kobietą, która przede wszystkim pragnęła kochać i być kochaną.

A podsumowując: nie pamiętam kiedy czytałam tak genialną książkę!

***

Wybrane cytaty:

Słowa zostają w człowieku na długo. Pamięć obrazów z czasem eroduje, blaknie, ale słowa zostają. Dlatego lepiej milczeć. 

Nauka - jedyna miłość, której nikt nigdy jej nie odbierze: ona da jej siłę, dzięki niej martwe serce wciąż będzie pompować krew.  

Idzie szybko, nie oglądając się na boki. Paul często się śmieje, że już z daleka rozpoznaje niecierpliwy, nerwowy chód Marie. Że gdy się porusza, sprawia wrażenie, jakby nie dotykała stopami ziemi. 

Jest pani, droga Marie, ucieleśnieniem wszystkiego, czego ci mali duchem ludzie się obawiają: postępu, emancypacji i rewolucji społecznej. Dlatego oszczędzą Langevina, a całą winą będą próbowali obarczyć panią.

Prasa tygodniami wyzłośliwiała się wówczas na jej temat, przedstawiając jako żądną apanaży, nagród i honorów karierowiczką. Bo czy to nie skandal, że jako kobieta - a do tego cudzoziemka! - madame Curie postanowiła naruszyć monolit elitarnej męskiej organizacji, jaką jest Francuska Akademia Nauk? Szok i niedowierzanie! 

A przecież pragnęła tylko kochać i być kochaną. Głupia, głupia Mania. Chciała być równa mężczyźnie.  

Marie kocha wodę, kocha pływać, kłaść się na powierzchni i unosić bezwolnie na falach, patrząc w niebo. 

One są Francuzkami. Tu jest ich cały świat. Wychowałam je według tutejszych zasad, bez kompleksów i całej tej naszej słowiańskiej bogobojności, religijności, zabobonów. Nie chcę, żeby były grzecznymi panienkami, które są ograniczone konwenansami. Nie chcę, by były takie jak ja kiedyś - potulna panna Mania, ugruntowana w cnotach niewieścich.  

Dzień wcześniej wstała z silnym przeczuciem, że jednak przetrwa tę katastrofę - pierwsza zasada: nigdy nie dać się pokonać ani przez ludzi, ani przez wypadki losu. 

Zabieg redakcji odbiera jako kuksaniec, drobną, chociaż bolesną uszczypliwość: madame Curie ma kochanka, trzeba zatem ukarać niegrzeczną madame! Albo przynajmniej utrzeć jej nosa, umieszczając informację o wyczynie, którego nikt dotąd nie dokonał - o drugim Noblu przyznanym tej samej osobie - na czwartej stronie.  

Marie uważa, że nic tak nie zabija w dziecku miłości do nauki jak przymus, dlatego szybko kończą. Woli, by córka, zamiast marnotrawić czas i energię na kolejne równania, coś jej zagrała. Byle wesołego. 

Czajnik zaczyna śpiewać falsetem, więc Marie przeprasza przyjaciół i przechodzi do kuchni. Parzy herbatę, kroi ciasto przywiezione ze Sceaux, które sama upiekła - nie lubi i nie potrafi gotować, nauczyła się zaledwie kilku potraw, gdy wyszła za Pierre'a. Zamierzała zostać idealną panią dom, chociaż tego nie oczekiwał. No i średnio jej to wychodziło, bo zamiast mieszania zup wolała mieszać blendę uranową. Mistrzostwo osiągnęła wyłącznie w smażeniu konfitur, co czyni każdego lata. Zauważyła jednak, że takie proste czynności to doskonały sposób na zebranie myśli.  

Chciałaby mu powiedzieć, że Boga nie ma - a na pewno nie było go wtedy, gdy patrzyła na agonię matki, która w chusteczkę obszytą koronką wypluwała resztki płuc i życie. Ale nigdy dobrowolnie się nie przyczyni do odebrania komuś wiary: niech każdy zachowuje swoją, jeżeli jest szczera. 

Dom. Jedynie potrzebne sprzęty, dużo książek, niewiele mebli i pamiątek, żadnych zbędnych bibelotów, zero przepychu, bogato haftowanych firanek, grubo tkanych dywanów.  

Wielka madame Curie nie mieszka w pałacu ani żadnej z tych wytwornych podmiejskich rezydencji, jakie zwykle posiadają ludzie z jej pozycją. Nie opatentowali z Pierre'em odkrycia radu, co na pewno zapewniłoby im fortunę. Szybko doszli do wniosku, że to dobro wspólne, publiczne, że może przynieść przełom w leczeniu nowotworów, a zatem każdy powinien mieć do niego dostęp. Zresztą ani Pierre, ani Marie nie byli ludźmi, którzy czuliby się dobrze w przepychu, pośród drogich mebli, perskich dywanów, kryształowych żyrandoli i sztukaterii. Kochali zwykłe życie i zieleń.
I taki jest ten dom - zwyczajny, ale z obowiązkowym ogrodem.

Każdej innej kobiecie w jej sytuacji garderoba spędzałaby sen z powiek, a tymczasem ona nic sobie z tego nie robi. Nie widziałaby pewnie problemu nawet wtedy, gdyby przyszło jej odebrać Nobla w laboratoryjnym fartuchu. Cała Mania. 

Cały Paryż to jedno wielkie, skotłowane namiętnościami pozamałżeńskie łoże, chociaż kobiety i mężczyźni nie mają w nim równych praw. Oni mogą obnosić się z flamami niczym z orderami w klapie na wypiętej piersi, one powinny być dyskretne. 

Spokój rodziny, dobro sióstr i brata jest w jej życiu jedną z największych wartości. 

 

OWOCE MIŁOŚCI - KAROLINA WILCZYŃSKA

Rok na Kwiatowej
Wędrowne ptaki || Zamarznięte serca || Dotyk słońca || Owoce miłości || Zapach bzu || Kwitnące lilie || W kolorze wrzosu || Grudniowe kwiaty
 

Wydawnictwo: Czwarta Strona
Data wydania: wrzesień 2018
Liczba stron: 310
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10

Czyta: Róża Cieślińska-Dziekiewicz

*** 

Tom czwarty serii Rok na Kwiatowej. Każda z bohaterek ma swoje problemy, z którymi próbuje poradzić sobie jak tylko potrafi. Wiola myśli, że jej małżeństwo się rozpada, sama próbuje zawalczyć o siebie i swój wygląd po ciąży, a to prowadzi ją w naprawdę zaskakującym kierunku! Malwina przygotowuje się do ślubu, ale próbuje także rozwikłać rodzinną tajemnicę jaką skrywa przed nią mama i ciocia. Róża próbuje poskładać na nowo swoje rozsypane życie i zapanować nad chaosem jaki się w nie wdarł, pomaga jej w tym przyjaciel... A Liliana przygotowuje siebie i Agnieszkę na spotkanie w sądzie jakie je czeka...

W tym tomie następuje zakończenie wszystkich historii, każda z dziewczyn przeszła długą drogę, aby być w tym momencie co jest teraz.

Ta seria napisana jest w formie rozmowy każdej z bohaterek z przyjaciółką, którą jest czytelniczka. I tak też ja czułam się podczas słuchania tych historii. Jakbym była na takim spotkaniu i słuchała co tam u tej mojej psiapsi słychać. Fajna, lekka, przyjemna, ale i życiowa opowieść.

ARYSTOKRATKA NA KONIU - EVZEN BOCEK

Arystokratka
Ostatnia arystokratka || Arystokratka w ukropie || Arystokratka na koniu || Arystokratka i fala przestępstw na zamku Kostka || Arystokratka na królewskim dworze || Arystokratka pod ostrzałem miłości vol. 1 || Arystokratka pod ostrzałem miłości Vol. 2
 

Wydawnictwo: Stara szkoła
Data wydania: styczeń 2018
Liczba stron: 180
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10

*** 

Kolejna, trzecia już część przygód Marii z rodziny Kostków. Kolejny raz odwiedzamy zamek,a w nim spotykamy naszych starych znajomych: panią Cichą kucharkę, pana Spocka ogrodnika, kasztelana Józefa, zwariowaną Deniskę, tatę i mamę Marii. Wszyscy walczą, oczywiście każdy na swój sposób, aby ten sezon turystyczny był jeszcze lepszy niż poprzedni. Grożą im przeróżne niebezpieczeństwa, jak chociażby podatki! Zjawia się także pewna starsza pani, która podaje się za ich krewną, daleką ciotkę! Pytanie czy to nie jest jakiś podstęp?!

Trzecią część przygód utrzymana jest w podobnym klimacie jak poprzednie. Jest zabawnie i sarkastycznie. Autor bawi się słowem i żartami sytuacyjnymi. Idealna lektura na odprężenie i relaks!

FLORENTYNA OD KWIATÓW - AGNIESZKA KUCHMISTER

Seria sokołowska
Florentyna od kwiatów || Nadzieja od zwierząt || Jaśmina od snów
 

Wydawnictwo: Książnica
Data wydania: wrzesień 2021
Liczba stron: 302
Moja bardzo subiektywna ocena: 6/10

*** 

Rok 1918. Wśród kwiatów na łące rodzi się pewna dziewczynka - Florentyna. A ponieważ ma niezwykły dar, zostaje nazwana Florentyną od kwiatów. Poznajemy Florentynę jak jest małą dziewczynką, potem dorastającą nastolatką, aż w końcu młodą kobietą, a później matką... Z jej perspektywy śledzimy także losy sokołowskiej społeczności. A wszystko to jest poprzeplatane legendami i wierzeniami. Życie na wsi, dotąd spokojne zostaje zburzone przez wybuch wojny, która nieodwracalnie zmienia ludzi...

Jakbym miała określić jednym sformułowaniem tą książkę, powiedziałabym, że jest to oda do życia na wsi, wśród natury i zgodnie z jej rytmem. Ja na początku miałam nieco problem z tą historią, nie umiałam się w niej odnaleźć i już nawet chciałam zamknąć książkę i do niej nie wracać. Jednak w pewnym momencie nastąpił przełom, a historia mocno mnie wciągnęła. Na ostatnich kartach książki poznajemy również Nadzieję od zwierząt i coś czuję, że jej historia może mnie jeszcze bardziej zainteresować!

***

Wybrane cytaty:

Wszystkie stworzenia to po prostu inne przejawy jednego istnienia. 

Tak jest na świecie, że wszystko się zmienia. Ludzie odchodzą, bogactwa się przepija, życie płynie. Trzeba patrzeć na to, co się ma w garści, bo nie wiadomo, jak długo się przyjdzie tym cieszyć.  

Nie wszyscy wiedzieli, że Nadzieja rzeczywiście potrafi łagodzić zwierzęce cierpienie przez to, że sama je odczuwała. Kiedy tylko natrafiła na jakąś żałość, kłąb bólu zwijał się w jej wnętrzu. Nadzieja przyjmowała go z pokorą. Ból podzielony jest mniejszym bólem. 

Mój mruczku - mówiła pieszczotliwie, głaszcząc jego ciałko. - Tylko popatrz, śpisz sobie i czuję, jak bije ci serduszko. Ruszasz wąsami, pewnie śnisz o czymś pięknym. W sumie to niczym nie różnisz się od śpiącego człowieka. Masz serce, płynie w tobie krew, mózg, choć niewielki, też jest. Taka sama maszyna w środku, tylko opakowana inaczej. W futerko. 

NUVOLE BIANCHE. BIAŁE CHMURY. - ADRIANNA RATAJCZAK

Chmury
Nuvole bianche. Białe chmury || Nuvole bianche. Białe chmury. Tom 2
Wydawnictwo: Gorzka czekolada
Data wydania: marzec 2024
Liczba stron: 544
Moja bardzo subiektywna ocena: 9/10

Czyta: Filip Kosior

*** 

Drugi tom. Alistair obiecał, że przyjedzie do Aimil, a że jest to człowiek dotrzymujący obietnic, to nie mógł postąpić inaczej! Przybywa do wielkiego, strasznego zamczyska w Glamis i zaczyna poznawać rodzinę kobiety, którą tak mocno pokochał. Zaczyna też powoli rozumieć dlaczego Aimil jest właśnie taka jaka jest. Oboje też lepiej się poznają, zdają sobie sprawę i zauważają jak dobrze czują się w swoim towarzystwie. Oczywiście na drodze stają im tajemnice rodzinne, trudna przeszłość, której nie da się już zmienić. Ale to wszystko można pokonać. Ważne tylko, aby zrobić to razem.

Pierwszy tom przeczytałam, drugi już wysłuchałam w postaci audiobooka. I chyba nie przestanę się zachwycać jak Filip Kosior czyta! W drugim tomie miałam wrażenie, że jest nieco więcej Alistaira i dlatego tym bardziej ten audiobook do mnie przemawiał. I coś czuję, że jeszcze nie jeden raz wrócę do tej historii! Bo jest w niej wszystko co być powinno: emocje i chemia pomiędzy bohaterami, klimat starego, ciemnego, zimnego zamczyska i oczywiście duchy przodków.

A romantyczna część mojej duszy już wie, że ta opowieść znajdzie się w topce książek tego roku!

ARYSTOKRATKA W UKROPIE - EVCEN BOCEK

Arystokratka
Ostatnia arystokratka || Arystokratka w ukropie || Arystokratka na koniu || Arystokratka i fala przestępstw na zamku Kostka || Arystokratka na królewskim dworze || Arystokratka pod ostrzałem miłości vol. 1 || Arystokratka pod ostrzałem miłości Vol. 2
 

Wydawnictwo: Stara szkoła
Data wydania: styczeń 2016
Liczba stron: 218
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10

*** 

Drugi tom przygód rodziny Kostków na zamku. Rozpoczyna się kolejny sezon turystyczny, w którym  każdy stara się przetrwać na swój sposób. Muszą chociażby zażegnać problem brakującego papieru toaletowego! Oczywiście pomaga im w tym orzechówka czy prozak. Sposobem na zainteresowanie turystów staje się wypadająca z komina księżniczka.

Drugi tom jest utrzymany w takim samym klimacie co pierwszy. Jest wesoło, zabawnie i humorystycznie. Jest więc to idealna lektura na wakacyjną podróż!

***

Wybrane cytaty:

Przez całe popołudnie chodziliśmy po parku i zbieraliśmy granaty i kawałki butów. Józef nazwał to ruskim grzybobraniem.

ULOTNY ZAPACH CZEREŚNI - MAGDALENA WITKIEWICZ

Czereśnie zawsze muszą być dwie

Czereśnie zawsze muszą być dwie || Ulotny zapach czereśni

Wydawnictwo: Wydawnictwo FLOW
Data wydania: kwiecień 2024
Liczba stron: 300
Moja bardzo subiektywna ocena: 9/10

***

Magdalena Witkiewicz jest mistrzynią w snuciu pięknych, przejmujących opowieści. Mamy tu dwie linie czasowe. W czasach współczesnych poznajemy Mariannę i Michała. Marianna to siostra Jacka, przyjaciela Szymona z "Czereśni...". Marianna zaczyna wspominać i opowiada swoją historię, to jak zakochała się w Michale, jak jej mama i babcia były przeciwne temu związkowi. Dowiadujemy się jak tak opowieść się potoczyła i jakie ma konsekwencje teraz. Marianna poznaje także historię swojej rodziny i to co wydarzyło się przed wojną i w jej trakcie. Poznaje losy swojej prababci Elsy Zellmer i jej męża Maksymiliana Brzozowskiego...

Książka wciągnęła mnie do reszty, naprawdę ciężko się od niej oderwać. I za to właśnie uwielbiam Magdalenę Witkiewicz. Tu przeszłość przeplata się z teraźniejszością. I pomimo, że czasy się zmieniły, niektóre problemy pozostały takie same.

Mnie chyba najbardziej spodobało się kilka słów od Autorki, z których dowiadujemy się jak tworzyła ona tą powieść i skąd czerpała inspirację do stworzenia fabuły. I tak okazało się, że Elsa i Maksymilian istnieli naprawdę, oczywiście pod innymi imionami, ale oni i ich historia wydarzyła się naprawdę. Była Eugenie oraz Stanisław Sitek pracujący w urzędzie. Ale nie tylko postacie z wątku z przeszłości zostały zaczerpnięte z prawdziwego życia. Była także Marianna, która uwielbiała żeglować i wyjeżdzała do Biskupic... I to właśnie sprawia, że cała ta opowieść nabiera całkiem innego wymiaru!

Poza tym dla mnie to będzie także bardzo sentymentalna książka. Bowiem obydwie części czytałam zaraz po powrocie z wycieczki do Gdańska i Gdyni, a właśnie w Gdańsku mieszka Zosia i później Marianna!

***

Wybrane cytaty:

(…) bo przecież życie zaczyna się właśnie teraz. Nieważne, ile masz lat i w jakim momencie się właśnie znajdujesz. Teraz. 

Marzenia uskrzydlają. I jeżeli masz obok kogoś, kto dmucha w twoje żagle, to naprawdę możesz popłynąć daleko.

- Kobieta musi być niezależna – przekonywała mnie. – Na tym polega miłość. Do partnera i samej siebie.
- Na niezależności? – dziwiłam się.
- Tak, na tym, że z kimś chcesz być, Anie że musisz, bo jesteś od niego zależna. Nieważne czy finansowo, czy w jakikolwiek inny sposób. Musisz zdobyć zawód, iść do pracy. Musisz mieć świadomość, że w razie czego jesteś w stanie dać sobie radę. Utrzymać siebie i dzieci.  

Życie jest chwilą. Składa się z miliona ulotnych momentów, których czasem nawet nie dostrzegamy. Czasem coś się dzieje w mgnieniu oka i nim to zauważymy i zdążymy zareagować, jest zbyt późno, by zmienić bieg wydarzeń. Często nie zdajemy sobie sprawy, że to, co się wydarzyło bądź nie wydarzyło, ma ogromny wpływ na przyszłe pokolenia.

To chyba pierwsza oznaka końca związku. Nie kłócisz się, bo ci nie zależy. Bo nie chcesz nikogo przekonywać do swoich racji, bo masz gdzieś, co on czy ona pomyśli. Póki się spieracie, jest ratunek, a gdy jest już wam wszystko jedno, to możesz pakować walizki. Albo męża, albo swoje.

Zacznij się nad swoim życiem zastanawiać wcześniej niż tuż przed śmiercią. Abyś miała trochę więcej czasu na zmiany. 

 

Pytałaś, czy czegoś w życiu żałuję. Tak, jak powiedziałam, żałuję tego, że słuchałam się innych i że wymagałam tego, by się mnie słuchano… A każdy powinien iść swoją drogą. Tą, którą wskazuje mu serce. 

 

- (…) Przecież każdy jest kowalem własnego losu.

- No nie wszystko zależy od nas.

- Mania, może nie wszystko, ale naprawdę wiele.

(…)pieniądze szczęścia nie dają. Owszem, pomagają bardzo, ale nie można za nie kupić życia. Można je tylko uczynić trochę lepszym, wygodniejszym, mniej bolesnym. Ale każdy ma tyle czasu, ile jest zapisane w gwiazdach.  

- Gdybym tylko mogła być szczęśliwa, po drodze nie raniąc innych.
- Nie zawsze tak się da. Często jest tak, że radość równoważy się smutkiem. 

Nie wszystko złoto, co się świeci, pamiętaj. (…) A czasem największy skarb może być w niepozornym opakowaniu.

- W rodzinie nie tylko trzeba się chwalić. Czasem można ot tak, po prostu porozmawiać. Nawet o trudnych sprawach. Przecież z bliskimi trzeba dzielić i radość, i smutki. 

Tak sobie myślę, że miłość przede wszystkim polega na tym, by móc sobie razem siedzieć i się wzajemnie nie denerwować.  

Prawdę mówiąc, wtedy mnie też się wydawało, że bycie ambitnym jest równoznaczne i uzyskaniem wykształcenia, ze zdaniem egzaminu dojrzałości, ukończeniem dobrych studiów i pracą za biurkiem. Teraz wiem, że przecież ambicja to po prostu silna wola i determinacja w dążeniu do osiągnięcia swoich celów. To wewnętrzne pragnienie i gotowość do ciężkiej pracy, żeby zrealizować marzenia, to zawieszanie sobie wysoko poprzeczki i konsekwentne działanie, by ją pokonać.