Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: październik 2016
Liczba stron: 560
Moja bardzo subiektywna ocena: 10/10
***
„Słowik” to książka, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i długo,
długo jej nie zapomnę, jeśli nie w ogóle… Ta lektura niosła ze sobą tak wielki ładunek
emocjonalny, że nie byłam jej w stanie szybko przeczytać…Jest to też książka, której nie można w żaden sposób ocenić. Dla mnie jest ona hołdem złożonym tym wszystkim ludziom, którzy walczyli podczas II wojny światowej....
Isabelle i Vianne są siostrami. Od pierwszych stron widzimy jak bardzo
są różne. A wybuchająca II wojna światowa zdaje się jeszcze bardziej je
poróżnia. Ich matka zmarła bardzo wcześnie. Po jej śmierci Vianne
poznała swojego męża, z którym zaszła w ciążę. Jej postepowania niestety
nie akceptował ojciec. Vianne otrzymała więc dom rodzinny na wsi,
wszystko, aby ojciec „pozbył się” problemu. Vianne po śmierci matki i
kilku poronieniach była załamana i nie była w stanie zaopiekować się
swoja młodszą siostrą. Tą z kolei ojciec w końcu zaczął wysyłać do
kolejnych szkół dla „dobrych panien”. Z każdej z nich Isabella była
jednak wyrzucana. Gdy wybucha wojna okazuje się, że obydwie siostry mają
różne podejście i do tego tematu. Vianne, aby chronić swoją córkę,
pozostaje na wsi, a dom rodzinny musi dzielić z Niemcem – kapitanem
Beckiem. Isabelle z kolei nie chcąc narażać na niebezpieczeństwo swoich
bliskich wraca do Paryża, a tam angażuje się w ruchu oporu. Podejmuje
się wyjątkowo niebezpiecznych zadań, a jej autorskim projektem było
stworzenie kanału przeprowadzania zestrzelonych angielskich lotników
przez Pireneje do Hiszpanii, aby stamtąd mogli wrócić do kraju i nadal
walczyć o wolność.
Autorka skupiła się na roli kobiet w wojnie. Bo to one często były nie
doceniane, a walczyły każdego dnia! I ta książka to właściwie złożony im
hołd. Bo trzeba docenić wielką odwagę i determinację jaką musiały się
wykazać troszcząc się o pozostawione im dzieci, zdobywając dla nich
jedzenie, ubranie czy zapewniając bezpieczny, ciepły dach nad głową.
Owszem mężczyźni walczyli na froncie, ale w domach pozostały kobiety i
dzieci, które musiały jakoś przetrwać. Ja czytając podziwiałam tych ludzi za ich determinację, chęć walki i wielką odwagę. Bez nich nie żylibyśmy w wolnym kraju jaki mamy teraz. Zginęło ich miliony, nie znamy ich imion i nazwisk. Ale każdy z nich jest dla mnie bohaterem, o którym powinniśmy pamiętać.
Kristin Hannah pisząc tą powieść inspirowała się życiorysem bohaterki
ruchu oporu Andrée de Jongh. Zresztą na mnie większość wojennych
historii ściska za gardło, bo zdaję sobie sprawę, że w tamtym czasie
było mnóstwo podobnych, a jest to tym bardziej przerażające.
Autorka przedstawia nam koszmar wojny jaki miał miejsce. Opowiada
wprawdzie o nim ograniczając sceny brutalności do minimum. Jednak robi
to w tak emocjonalny sposób, że nie sposób czasem pohamować łez… Skupia
się także na dylematach jakie musieli podejmować wtedy ludzie. Jak
walczyli często sami ze sobą i ze swoim sumieniem. Przykładem była
chociażby Vianne, która za każdym razem gdy brała jedzenie od Niemca
kwaterującego u niej zastanawiała się czy powinna to robić. Ale czy
miała jakiś wybór, kiedy nie miała czym nakarmić córkę?! Albo gdy
dziecko zachorowało, czy powinna nie przyjąć od wroga lekarstwa?! Często Niemcy znęcali się nad nimi nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, co było równie okrutne i bestialskie.
A wśród tej całej fali okrucieństwa pojawia się zwykle
uczucie miłości, tęsknoty, poczucia bliskości drugiej osoby. To opowieść
o tej pierwszej prawdziwej miłości dziewczyny i chłopaka, która nie miała szansy rozkwitnąć, oni nie mieli dla siebie ani chwili, aby ją w pełni poczuć i przeżyć tak jak każdy normalny człowiek ma prawo. To także opowieść o miłości
siostrzanej, a także o trudnych relacjach pomiędzy ojcem a córkami.
Autorka zwraca także uwagę na życie po wojnie. Ci ludzie byli schorowani, okaleczeni fizycznie i psychicznie. Wojna i to co podczas niej przeżyli wpłynęło na ich wzajemne relacje i to co do siebie czuli. Przeżycia w obozach, podczas przesłuchań były tak silne, że te demony do nich powracały już do końca ich dni. Znamienne były słowa Isabelle na samym końcu, że jej już wystarczy tego jej życia...
Ja czytając tą powieść miałam cały czas ściśnięte gardło i
niejednokrotnie wstrzymywałam oddech. Teraz pisząc o niej te parę słów,
zdaję sobie sprawę, że jest to tylko kropla w morzu, tego co można o
niej powiedzieć… Smutne, przejmujące, niewyobrażalne jak człowiek mógł
to zrobić drugiemu człowiekowi… Powinniśmy pamiętać przede wszystkim po to, aby ten koszmar
nie wrócił już nigdy więcej…
***
Wybrane cytaty:
Jeżeli moje długie życie czegoś mnie nauczyło, to tego, że miłość pokazuje nam, kim chcemy być, wojna zaś -kim jesteśmy.
Kobiety żyją dalej. Dla nas ta wojna była
czymś innym niż dla nich. Kiedy się skończyła, nie brałyśmy udziału w
paradach, nie dostawałyśmy medali, nie wspominano o nas w książkach
historycznych. W czasie wojny robiłyśmy to, co do nas należało, a gdy
się skończyła, pozbierałyśmy kawałki i zaczęłyśmy życie od nowa.
Miłość powinna być silniejsza od nienawiści, inaczej nie ma dla nas przyszłości.
Proś o pomoc, kiedy jej potrzebujesz i pomagaj, kiedy możesz.
To nie boli, powtarzała w duchu, to tylko moje ciało. Nie mogą tknąć mojej duszy.
Uśmiecham się
do moich dwóch synów, którzy powinni mnie złamać, a zamiast tego
ocalili, każdy na swój sposób. Dzięki nim wiem teraz, co w życiu ważne;
wcale nie to co straciłam, lecz moje wspomnienia. Rany się zabliźniają.
Miłość trwa. My także trwamy".
Opowiadanie historyjek to działka mężczyzn.
Kobiety żyją dalej. Dla nas ta wojna była czym innym niż dla nich. Kiedy
się skończyła, nie brałyśmy udziału w paradach, nie dostawałyśmy
medalu, nie wspominano o nas w książkach historycznych. W czasie wojny
robiłyśmy to, co do nas należało, a gdy się skończyła, pozbierałyśmy
kawałki i zaczęłyśmy życie od nowa".
Ciocia Izabela powiada, że lepiej być dzielną
niż słabą. I że jeśli się skoczy z wysokiego brzegu, to przed upadkiem
przynajmniej się trochę polata.
Jego głos przypomina mi, że jestem matką,
matki zaś nie mają prawa rozklejać się na oczach dzieci, nawet kiedy się
boją, a dzieci są całkiem dorosłe.
Kto raz został matką, będzie nią już zawsze.
Nie
zastanawiaj się nad tym, kim oni są. Myśl raczej o tym, kim ty jesteś,
co możesz bezpiecznie poświęcić, a co może cię złamać.
Wydawnictwo: Świat Książki 
