sobota, 7 października 2017

CZEŚĆ, CO SŁYCHAĆ - MAGDALENA WITKIEWICZ

Wydawnictwo: FILIA
Data wydania: kwiecień 2016
Liczba stron: 350
Moja bardzo subiektywna ocena: 10/10

***

Po przeczytaniu "Czereśni..." stwierdziłam, że muszę zapoznać się bliżej z twórczością Pani Magdaleny Witkiewicz. Będąc ostatnio w bibliotece spotkałam "Cześć, co słychać?", więc zabrałam ją ze sobą do domu! I bardzo dobrze zrobiłam, bo jest to lektura bardzo ważna, daje dużo myślenia i sprawia, że zaczynamy zastanawiać się czego tak naprawdę w życiu chcemy?

Zuzka to kobieta 39-letnia, która uświadamia sobie, że jest właśnie na półmetku swojego życia. Ma kochającego męża Wojtka oraz dwie cudowne córeczki. Pewnego dnia przeglądając facebooka zauważa wiadomość od swojej koleżanki z liceum, że to już dwadzieścia lat po maturze. Szybko dochodzi do spotkania pomiędzy czterema koleżankami z jednej klasy. Okazuje się, że każda z nich ma swoje życie, całkiem różne, są mniej lub bardziej szczęśliwe. Ten ostatni rok przed czterdziestymi urodzinami dla każdej z dziewczyn jest przełomowy:
Agnieszka ma poukładane życie rodzinne, gdy pewnego dnia okazuje się, że jej mąż ją zdradza;
Monika przeżywa z mężem drugą młodość, po tym jak zaraz po maturze urodziło się ich dziecko i nie mieli wtedy czasu na imprezy, ale teraz okazuje się, że Monia jest jednak w drugiej ciąży i jest załamana;
Iwona to singielka, która twierdzi, że jest szczęśliwa sama, jednak szybko się okazuje, że szuka ciągle tego jedynego. A gdy ten się zjawia w postaci o 11 lat młodszego chłopaka, Iwona jest przerażona.
Zuzka natomiast cały czas gdzieś w tyle głowy ma swoją pierwszą miłość Pawła, którego nazywała Pablo. Życie jakie wiedzie obecnie podoba jej się, jednak czegoś jej brakuje... pragnie jeszcze raz poczuć te motyle w brzuchu, chce więcej romantyzmu i szaleństwa niż ma teraz... Pewnego wieczoru pisze do Pawła wiadomość na facebooku zaczynającą się właśnie od słów: "cześć, co słychać?". Ten mail stał się początkiem wielu wydarzeń, które nastąpiły potem. Bo na początku Zuzka z Pawłem jedynie pisali i rozmawiali internetowo, ale z czasem te ich "elektroniczne" rozmowy przekształciły się w spotkania w przypadkowych miejscach lub nawet u Pawła w domu...

Powieść ma bardzo prostą fabułę, właściwie od początku podejrzewałam jak może się skończyć ta historia. Jednak nie to się liczy. Ważne jest jak Autorka przedstawiła nam tą fabułę i jakie treści nam przez nią przekazała, a jest tego naprawdę sporo. Przede wszystkim Zuzka zrozumiała wszystko co zadziało się w jej życiu. To co wydarzyło się dwadzieścia lat temu cały czas w niej siedziało, cały czas obarczała winą siebie, a niestety wtedy została z problemem sama. Teraz zrozumiała to, tylko pytanie czy nie za późno? Prawdą uniwersalną jest to, że człowiek docenia, to co ma, dopiero po fakcie, dopiero jak to utracił albo jak musi o to znowu zawalczyć. Zuzanna nie doceniła właśnie tego swojego spokojnego życia, bez fajerwerków, które piękne są w kinie, w książce, natomiast w prawdziwym życiu są niebezpieczne i gdy znajdziemy się za blisko mogą poparzyć.

Prawdą też jest to, że rodzinę tworzymy nie w jeden dzień, tydzień, miesiąc, ale latami. To przede wszystkim zaufanie do siebie, wspieranie się w trudnych momentach, świadomość, że możemy na siebie liczyć. Tworzymy to latami, ale zburzyć to jest bardzo prosto, nie trzeba wiele, żeby ten ład legł w gruzach. Raz stracone zaufanie, bardzo trudno później odzyskać. Mąż Zuzki może nie jest romantyczny, wyjątkowo szarmancki, nie potrafi napisać listu miłosnego. Ale gdy dzieci były chore, obejrzał z nimi bajkę pod kocem, gdy Zuzka szykowała się na spotkanie z koleżankami podbudował ją, że świetnie wygląda! Był tą skałą, twardą, chroniącą przed deszczem i wiatrem. Bo co nam po pięknym szałasie na łące pełnej kwiatów - gdy przyjdzie deszcz i tak zmokniemy... Zuzka miała wiele, naprawdę wiele sygnałów, że stąpa po cienkim lodzie. Jedna z koleżanek - Agnieszka powiedziała jej to wprost, bez owijania w bawełnę, żeby się zastanowiła czego tak naprawdę chce, czy dla tych kilku chwil przyjemności, kilku bukietów kwiatów lub kilku listów miłosnych woli widzieć raz na dwa tygodnie małe plecaczki swoich dzieci, gdy będą się pakowały, żeby odwiedzić Tatę?!

I w końcu jest to też powieść o jeszcze jednym ważnym problemie. Może zdradzę tutaj za dużo z fabuły, więc jeśli nie chcecie za dużo wiedzieć, to pomińcie ten akapit:) Ale Pani Magdalena porusza temat bardzo delikatny i kontrowersyjny jakim jest aborcja. Podpisuję się tutaj dwoma rękami po tym zdaniem, że w większości takie sytuacje mają miejsce, bo kobieta jest zostawiona sama sobie, nie ma wsparcia w partnerze, rodzinie, otoczeniu. Jest zagubiona, czasem zmuszona do tego. Czasem tak jak tutaj ratuje jedno życie, kosztem drugiego. I to nie prawda, że to jest tylko zabieg. To w niej siedzi i będzie siedziało do końca jej dni. Czasem, gdy jest młoda, nie zdaje sobie sprawy z tego, ale dopiero jak jest starsza przychodzi refleksja, być może teraz postąpiłaby całkiem inaczej. I nie powinniśmy oceniać w żaden sposób takiej kobiety, bo ten sam problem, który my jesteśmy w stanie rozwiązać tu i teraz, dla kogoś innego może być barierą nie do pokonania, drogą bez wyjścia. Poza tym uważam też, że wszyscy mówimy o tej strasznej, bezdusznej kobiecie, która dokonała czynu zakazanego, a ja się pytam, gdzie jest mężczyzna, który też jest odpowiedzialny za to?! Kobieta o tym nigdy nie zapomni, zawsze to będzie częścią jej życia i będzie miało na nią wpływ. I to chyba jest największa kara...

Zdziwiła mnie tylko jedna rzecz w tej historii: czemu Zuzka tak ciągnęła do Pawła? Po poznaniu całej układanki stało się to dla mnie mało zrozumiałe. Rozumiem, że to była jej pierwsza prawdziwa miłość, ale ... no właśnie nie rozumiem, że Zuzka nie zdawała sobie sprawy, że poświęciła wtedy coś kosztem czegoś...

Książka Pani Witkiewicz naprawdę bardzo mi się spodobała, jest mądra w każdym calu. Być może najlepiej zrozumieją ją właśnie kobiety znajdujące się w podobnej sytuacji co Zuzanna, ale być może inni też coś w niej odkryją, bo każdy z nas ma coś co może stracić... Na pewno sięgnę po kolejne powieści Pani Magdaleny, apetyt rośnie bowiem w miarę jedzenia:)

A kilka cytatów muszę przytoczyć:
 
"- Jak Ci brakowało motyli, to sobie je, kurwa, mogłaś narysować!"


'Wiesz. On raczej jest taką wygodną, swojską wysiedzianą sofą. Z licznymi plamami po kawie i pękniętą sprężyną. Ale jest mój. - Stare meble się wyrzuca - powiedziałam. - Ale nie takie. To mebel dobrej klasy. Może go już nie lubisz tak bardzo jak kiedyś, może wnerwia cię, bo sprężyna wbija ci się w tyłek. Ale każda plama ma swoją historię. Nie pozbędziesz się go, bo masz do niego sentyment. Poza tym...-dodała po chwili. - Nie miałabyś już na czym usiąść. I byłoby ci bardzo niewygodnie."

"Ta historia nauczyła mnie, że nigdy, przenigdy nie należy nikogo osądzać. Że sytuacja, z której my znajdujemy wyjście, może dla kogoś być sytuacją podbramkową i niemożliwą do pokonania. Każdy medal ma dwie strony. Z zewnątrz nie widać każdej ze stron. Gdy medal trzymamy blisko siebie, w dłoni, dokładnie możemy obejrzeć za i przeciw."

"Jednak w życiu najbardziej pożądane jest to, czego nie lubimy w dobrym kinie. Przewidywalna spokojna fabuła, która powoli prowadzi nas do przodu, bez zwrotów akcji i bez przerażających momentów jest często tak naprawdę naszą wymarzoną życiową drogą. Przekonujemy się jednak o tym dopiero wtedy, gdy dramatyczny zwrot akcji właśnie nastąpił."




49 komentarzy:

  1. Widzę, że koniecznie muszę przeczytać tę książkę. Niebawem też wybieram się do biblioteki, więc jej poszukam.
    Niestety często tak jest, że marzymy o czymś naprawdę "wow! nie doceniając tego, co mamy i nie starając się sprawić, żeby to "wow!" zawitało w naszym codziennym życiu z człowiekiem, z którym tworzymy prawdziwą rodzinę. A czasem wystarczy tak niewiele ... Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie tak. A poza tym czy potrzebujemy ciągle mieć te motyle w brzuchu?! Moim zdaniem naprawdę ważniejsza jest ta przysłowiowa szklanka wody, którą poda mi najbliższa osoba, niż bukiet kwiatów...

      Usuń
  2. Czytałam jedną książkę Witkiewicz, która kilka lat temu całkowicie mnie zachwyciła. Od tej pory nabyłam tylko "Szkołę żon", która leży sobie spokojnie na półce i czeka na swój czas. "Cześć, co słychać" zapowiada się... ciekawie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I rzeczywiście Autorka ciekawie i bardzo mądrze poradziła sobie z tematem!

      Usuń
  3. Odpowiedzi
    1. Zachęcam, ja na razie przeczytałam "Cześć, co słychać" i "Czereśnie zawsze muszą być dwie" i obydwie powieści przypadły mi do gustu:)

      Usuń
  4. Uwielbiam prozę Magdy Witkiewicz :) Świetna powieść.

    OdpowiedzUsuń
  5. Raczej nie sięgnę po tę książkę bo to trochę nie mój gust literacki. Dobrze, że książka ci się spodobała, nie była jedynie pustą prozą ale dotykała ważnych problemów:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też się cieszę, bo naprawdę czas poświęcony na lekturę nie był czasem straconym...

      Usuń
  6. Cudowna powieść. Wyjątkowa - moja ulubiona :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mądra i daje wiele do myślenia. Czasem te oczywiste oczywistości warto powtarzać po kilka lub kilkanaście razy...

      Usuń
  7. Nie miałam okazji jej czytać, ale musi się to niebawem zmienić :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zachęcam do sięgnięcia! Mam nadzieję, że jak przeczytasz, nie będziesz rozczarowana:)

      Usuń
  8. Uwielbiam pióro Magdy i ta powieść czeka na swoja kolej. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To chyba w "Czereśniach..." Pani Stefania mówiła, że czas oczekiwania jest najważniejszy:)

      Usuń
  9. O autorce dużo słyszałam i kiedyś zabiorę się za jej twórczość.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja póki co mogę polecić tylko dwie powieści "Cześć, co słychać" i "Czereśnie zawsze muszą być dwie", ale cały czas pracuję, aby ta lista była dłuższa:)

      Usuń
  10. Odpowiedzi
    1. Wysoka, bo o przypomina nam o tym co w życiu jest ważne i o czym powinniśmy pamiętać, a jeszcze Pani Witkiewicz pokazuje nam to w bardzo przystępny sposób:)

      Usuń
  11. Mnie twórczość autorki do tej pory jeszcze nie zawiodła, a tej książki jeszcze nie czytałam, więc wszystko przede mną :) Na pewno jej nie pominę, gdy wpadnie w moje ręce :)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Więc na pewno możesz szykować się na dobrą lekturę:)

      Usuń
  12. Niezła nota. Dla mnie p. Witkiewicz jest zagadką;) Na jednej z jej powieści umierałam ze śmiechu, a na drugiej ziewałam z nudów i irytacji. Chyba muszę przeczytać 3;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kochana miałam to samo :D cha cha

      Usuń
    2. Hehe, to tu mamy raczej ten drugi przypadek... Chociaż ja na początku też myślałam, że będzie nudno, bo zdrada małżeńska to dość oklepany temat, ale liczy się przecież także forma podania, prawda?:)

      Usuń
  13. Raczej nie miałam w planach tej książki, ale po twojej pozytywnej recenzji chyba jednak zmienię zdanie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To mam nadzieję, że lektura spełni twoje oczekiwania:)

      Usuń
  14. Nie czytam obyczajówek, szczególnie jak są przewidywalne, ale jakoś mam ochotę sięgnąć do tej autorki i się z nią zapoznać. A już zdecydowanie patrząc po cytatach. Przy niektórych miłościach ludzie są irracjonalni, może dlatego nie możesz zrozumieć? Nie wiem, bo nie czytałam, ale tak sobie gdybam :D

    Pozdrawiam serdecznie, cass z cozy universe

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Być może coś w tym jest... a może niektórych rzeczy nie widzimy, dopóki ktoś ich nam nie wskaże?!
      Ale jeśli zdecydujesz się na przeczytanie, to życzę przyjemnej lektury:)

      Usuń
  15. Nie czytałam nigdy książek Magdy Witkiewicz. O tej propozycji już dużo wiem, ale są bardzo rozmaite opinie na jej temat.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jeśli są takie rozbieżności, to koniecznie trzeba je zweryfikować samemu!:)

      Usuń
  16. Mam mieszane uczucia, co do autorki. Niektóre jej książki mi się podobają, a niektóre nie, ale nie skreślam jej :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja na razie mam małe doświadczenie, bo tylko przeczytałam dwie książki Pani Witkiewicz: "Cześć, co słychać" i "Czereśnie..." i obydwie bardzo, bardzo mi się spodobały, więc brnę dalej:)

      Usuń
  17. Czytałam kilka książek tej pani, ale ta wciąż przede mną ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Więc jak po nią sięgniesz, to życzę udanej lektury!

      Usuń
  18. Świetna recenzja! Czytałam już kilka powieści autorki, więc nie omieszkam się sięgnąć również po tę powieść :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja gorąco polecam! Wydaje mi się, że warto poświęcić tej książce swój czas:)

      Usuń
  19. Czytałam tylko jedną książkę autorki, ale bardzo mi się podobała, więc z pewnością sięgnę po "Cześć co słychać" ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dla mnie to też była dopiero druga przeczytana książka tej Autorki, ale na pewno nie ostatnia!

      Usuń
  20. No, no, no całkiem ciekawa książka, a te cytaty bardzo interesujące. Bardzo mnie zachęciłaś do przeczytania tej pozycji. Z chęcią zapisuję tytuł.
    www.nacpana-ksiazkami.blogspot.de

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I mam nadzieję, że jak zaczniesz ją czytać, to spełni ona twoje oczekiwania czytelnicze:)

      Usuń
  21. Bardzo ciekawy tekst. Wiele słyszałam/czytałam już o książkach Magdaleny Witkiewicz, ale jakoś do tej pory nie mogłam się przełamać - chyba najwyższa pora to zmienić.
    Kinga

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję bardzo:) Myślę, że warto przynajmniej spróbować i dać szansę!:)

      Usuń
  22. Nie miałam jeszcze okazji zapoznać się z dziełami tej autorki, ale widzę, że warto nadrobić zaległości ;)

    Pozdrawiam
    ver-reads.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że warto! Ja na pewno sięgnę po kolejne książki Pani Witkiewicz, bo wiele jeszcze przede mną, z czego bardzo się cieszę:)

      Usuń
  23. Czytałam. Wszystkie ksiażki Magdaleny są rewelacyjne!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja na razie miałam przyjemność przeczytać tylko dwie, więc ta cała przygoda dopiero przede mną!

      Usuń
  24. Czytałam kilka książek autorki i byłam bardzo zadowolona. Dwóch ostatnich jeszcze nie miałam przyjemności czytać, z pewnością to jednak nadrobię:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To z tych dwóch ostatnich ja czytałam "Czereście..." i naprawdę bardzo, ale bardzo mi się podobało:) więc myślę, że się nie zawiedziesz!

      Usuń

Dziękuję za odwiedziny i będzie mi bardzo miło jeśli zostawisz po sobie ślad w postaci komentarza:) Zapraszam zatem do dyskusji:)