PERFUMERIA NA ROZSTAJU DRÓG - MAGDALENA WITKIEWICZ

Mała Przytulna
Perfumeria na rozstaju dróg || Zielarnia pod Starym Dębem
 

Wydawnictwo: Wydawnictwo FLOW
Data wydania: marzec 2023
Liczba stron: ...
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10

*** 

"Perfumeria na rozstaju dróg" to piękna, bardzo klimatyczna opowieść. 

Laura z córką po wielu zbiegach okoliczności trafiają do Małej Przytulnej, małej miejscowości, gdzie każdy każdego zna. Laura zostaje przyjęta przez mieszkańców bardzo serdecznie, a w momencie gdy chce otworzyć własną perfumerię wszyscy jej pomagają.

Laura ma niesamowity dar sporządzania odpowiednich perfum dla każdej osoby. Gdy bierze ją za ręce, stara się wyczuć jej aurę, klimat, potrzeb i na podstawie energii płynącej od danego człowieka komponuje wyjątkowy i niepowtarzalny bukiet zapachów. Poza tym podczas takiej "sesji" jest w stanie wyczuć zdecydowanie więcej niż widać to gołym okiem. A jest w tym dużo magii i czarów.

"Perfumeria na rozstaju dróg" to piękna, magiczna opowieść. Jest w niej wiele zbiegów okoliczności, wręcz nieprawdopodobnych. Jednak dajmy ponieść się magii z niej płynącej i otulającej niczym ciepły kocyk. To opowieść dająca nadzieję, budująca wiarę w to, że zawsze trzeba wierzyć we własne siły i nigdy się nie poddawać. Pokazuje, że po każdej burzy w naszym życiu wychodzi słońce i na nie zawsze warto czekać.

***

Wybrane cytaty:

Ale Dom jest tam, gdzie są przyjaciele, życzliwi ludzie, gdzie nikt nie sądzi żywopłotu, by nie widzieć twoich okien... 

- Co jest okej?
- To, że mówisz brzydkie słowa.
- Dlaczego okej?
- Bo nie używasz ich jako przecinka, tylko po to, by wyrazić ekstremalne emocje. I ja to rozumiem.
-Babcia Aniela ci to powiedziała?
- Tak i ciocia Wandzia. Wtedy, gdy mnie uczyły szyć i jedna się ukłuła igłą.
- I... wyraziła wtedy swoje emocje?
- Bardzo głośno wyraziła. I powiem ci, mamo, że te brzydkie słowa są takie ładne!  

...do podróży ciągnie człowieka wtedy, gdy mu czegoś brakuje w tym miejscu, w którym się znajduje.

 Dziewiętnaście lat, taki durny wiek. Niby już jesteś dorosły, niby możesz o sobie decydować, ale jeszcze się do tego nie przyzwyczaiłeś. Jedną nogą znajdujesz się w swoim świecie, ale resztą ciała wciąż tkwisz w rodzinnym domu. A serce jest nie wiadomo gdzie... 

- Ależ ona jest niegrzeczna! - wściekała się czasem Laura.
- I bardzo dobrze! - cieszyła się Aniela.
- Dobrze? Babciu Anielo, co babcia mówi? Dzieci powinny być grzeczne.
- Bzdura! - prychnęła staruszka. - Najpierw się każe dzieciom, by były grzeczne, by się słuchały wszystkich, a potem, kiedy są już dorosłe, wymaga się, by umiały się postawić. Kiedy mają się tego nauczyć? (...) Całe dzieciństwo jesteś uczona tego, by mówić "tak", a potem nagle, gdy na przykład ktoś w pracy się do ciebie dobiera, masz nagle umieć powiedzieć "nie"? Paranoja!
- Ale jak ja mogę pozwalać, by ona się do ciebie zwracała tak bez szacunku?!
- Bez szacunku? Nie, ona po prostu wyraża swoją opinię. Nie ma na coś ochoty i mówi to wprost.
- Ale powinna wiedzieć, w jaki sposób może się do ciebie zwracać...
- Bo co? Bo jestem starsza? Moja droga, czasem nawet starcy to źli ludzie. 

Na szacunek zasługuje każdy, nawet gdy ma trzy lata. Nie wystarczy się zestarzeć, by go z automatu zyskać. Trzeba sobie na niego zapracować. A nawet najgorszy padalec ma szansę się zestarzeć i to nie znaczy, że nagle będę dla niego miła.  

Mam jedną zasadę w życiu: nie błagam o nic. Nie znoszę sytuacji, kiedy ktoś miałby się nade mną litować. Jeżeli ktoś chce ze mną być, zabiega o mnie. A jeśli mnie również na tym kimś zależy, wtedy mamy szansę stworzyć coś razem.

ZANIM WYSTYGNIE KAWA - TOSHIKAZU KAWAGUCHI

Wydawnictwo: Relacja
Data wydania: lipiec 2022
Liczba stron: 219
Moja bardzo subiektywna ocena: 5/10 

***

"Zanim wystygnie kawa" to cztery historie ludzi, którzy mieli możliwość przeniesienia się w czasie. Oczywiście było to możliwe pod pewnymi warunkami i pewnych zasadach. Każde z nich musiało więc podjąć ryzyko czy rzeczywiście chcą przenieść się do przeszłości i zastanowić się jak taką szansę wykorzystać.

To bardzo krótka powieść japońskiego Autora. Skłania ona do refleksji i rozmyśleń co my byśmy zrobili będąc na miejscu bohaterów książki... Mnie osobiście jednak wystarczająco nie wciągnęła...

CUDOWNE LATA - VALERIE PERRIN

Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: luty 2023
Liczba stron: 576
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10 

***

"Cudowne lata" to kolejna książka Autorki "Życia Violette". I głównie to skłoniło mnie do sięgnięcia po nią.

Narratorem jest Virginie. Dzisiaj z trojga przyjaciół, Niny, Adriena i Etienne’a, rozmawia z nią już tylko Adrien…To znamienne zdanie, które rozumiem dopiero teraz, po przeczytaniu całości. Mamy tu trójkę przyjaciół, którzy od dzieciństwa trzymają się razem, wręcz nie odstępują się na krok. Jednak życie otoczyło się im w całkiem różnych kierunkach. Z drugiej strony poznajemy ich jako już dorosłych ludzi, widzimy jak ułożyło im się życie, jakie są pomiędzy nimi relacje, a poprzez wspomnienia, które przywołują poznajemy historie jakie wydarzyły się pomiędzy ich dzieciństwem a punktem w jakim znajdują się obecnie.

"Cudowne lata" to bardzo nostalgiczna, melancholijna opowieść. Nie należy do najłatwiejszych, ja długo nie potrafiłam się w nią "wejść" i ją zrozumieć. Właściwie przełomowym momentem dla mnie było zorientowanie się kim jest Virginie i jaką rolę odegrała w tej układance. Wcześniej uczułam irytację i nie do końca potrafiłam zrozumieć sens i motywy. Po tym przełomie książka mnie wciągnęła, byłam ciekawa jak się zakończy i rzeczywiście od tego miejsca zaczęłam zdecydowanie więcej rozumieć.

To historia, która skłania nas do refleksji i przemyśleń o naszym życiu. Ja wielokrotnie wracałam myślami do mojego dzieciństwa i moich przyjaciół z tamtego czasu. I zastanawiałam się jak czas wpłynął na nasze relacje. Chociaż to nie tylko czas wpływa... Często zaczynamy układać sobie swoje życie, każdy zakłada rodziny i to na nich zaczyna skupiać swoją największą uwagę. Pozostałe rzeczy odchodzą nieco na margines, stają się mniej ważne, a z czasem blakną. 

Klimat tej powieści jest niepowtarzalny, mieszają się tu całkowicie skrajne uczucia, miłość miesza się ze stratą, przyjaźń z niewypowiedzianym żalem, to coś nieuchwytnego, trudnego do zdefiniowania... A historia tu przedstawiona uzmysławia nam, że wszystko ulega zmianie, nic nie jest stałe i dane nam na zawsze...

***

Wybrane cytaty:

- Oczywiście, że by pani wytrzymała. Nie do wytrzymania jest nierobienie niczego. 

Oczywiście było pięknie - cudowne światło, mieszkańcy wyspy przemili, wspaniałe jedzenie - ale żaden pokój z widokiem nie zastąpi przyjaciela.  

(...) można czuć się jak w raju w byle jakim mieszkaniu, czterdzieści pięć metrów kwadratowych, czwarte piętro bez windy, bez krzty uroku, chyba że jest to urok życia toczącego się w tm wnętrzu. Jest tu radość, której nie można kupić. 

Życie jest niesprawiedliwe, ale tego nie muszę ci mówić, Nino. Diabeł atakuje częściej anioły niż nikczemników, wiadomo, serce anioła jest łatwe do pożarcia. 

BURZA - MIECZYSŁAW GORZKA

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Data wydania: kwiecień 2023
Liczba stron: 364
Moja bardzo subiektywna ocena: 6/10 

Czyta: Filip Kosior

***

Prozę Mieczysława Gorzki poznałam przy okazji serii o komisarzu Marcinie Zakrzewskim, która to seria wciągnęła mnie i oczarowała. Teraz przyszedł czas na całkiem inną powieść.

Główną bohaterką "Burzy" jest komisarz Justyna Lewicka. Zostaje ona poproszona przez swojego byłego męża o pomoc w wyjaśnieniu pewnej prawie niemożliwej do wyjaśnienia sprawy. Chodzi o morderstwo pewnego chłopca, którego ciało znaleziono nad jeziorem. Odkryto je latem, a chłopiec był ubrany w zimowe ubrania. Chociaż to tylko jedna z wielu dziwnych i niepokojących spostrzeżeń przy tym śledztwie. Jest także Oskar, który nie jest typowym człowiekiem. Ma bowiem niesamowity dar jakim jest umiejętność zmieniania rzeczywistości, a dokładniej przenoszenia się w czasie. Jednak tam gdzie się pojawia, zjawiają się też ONI. A oni zagrażają Oskarowi, który non stop przed nimi ucieka. W pewnym momencie ścieżki Justyny i Oskara się krzyżują. Pytanie tylko jakie będą tego konsekwencje...

Zaczynając tą książkę wiedziałam, że mogę spodziewać się tu elementów science fiction, zjawisk paranormalnych i nadprzyrodzonych. Nie byłam więc zaskoczona, tym co tu otrzymałam. Ja za takimi klimatami nie przepadam, jednak tutaj Mieczysław Gorzka fantastycznie poprowadził fabułę. Zrobił to na tyle ciekawie i intrygująco, że nawet nie zauważyłam kiedy zostałam wciągnięta w ten przedziwny świat. Autor ma niesamowity talent do opowiadania historii w perfekcyjny i bardzo logiczny sposób. Mnie jako umysł typowo ścisły kupuje tym od razu, bo jego powieści są łamigłówkami i zagadkami. A takie czytamy z zapartym tchem i na wstrzymanym oddechu.

Ja i tym razem słucham tej książki w postaci audiobooka czytanego przez Filipa Kosiora, który "podkręcił" dodatkowo niesamowity i złowrogi klimat tu panujący...

***

Wybrane cytaty:

Zapamiętaj jedno: w każdej chwili życie można zacząć od początku. Zawsze jest czas na dobro, które zastąpi zło i naprawi krzywdy.

SIOSTRA CIENIA - LUCINDA RILEY

Siedem sióstr
Siedem sióstr || Siostra burzy || Siostra cienia || Siostra Perły || Siostra księżyca || Siostra Słońca || Zaginiona siostra || Atlas. Historia Pa Salta
 

Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: styczeń 2018
Liczba stron: 576
Moja bardzo subiektywna ocena: 9/10

*** 

Seria "Siedem sióstr" jest niesamowita. I nie przypominam sobie takiej innej serii. Dlaczego? Jestem pod wielkim wrażeniem, że z tomu na tom oczarowuje mnie coraz bardziej. Każda kolejna książka robi na mnie większe wrażenie i wciąga bardziej! Niesamowite jest to!

Bohaterką tej części i Siostrą cienia jest Star D'Apliese. Star jest najbardziej tajemniczą i enigmatyczną, pozostającą w cieniu swojej siostry. Po śmierci swojego taty dostaje od niego pewną wizytówkę i figurkę z czarną panterą, a te dwie rzeczy prowadzą ją do antykwariatu w Londynie. Tam poznaje najpierw jego właściciela Orlando, a nieco później jego pozostałą rodzinę Rory'ego, Margarit oraz brata Mouse'a.

Równolegle toczy się również historia mająca swoje miejsce przed wieloma laty. Flora MacNichol wiedzie spokojne, zgodne z naturą życie w Krainie Jezior w północno-zachodniej Anglii. Opiekuje się mnóstwem zwierząt i ciągle zgłębia swoją wiedzę o przyrodzie. Zaprzyjaźnia się także z Beatrix Potter, słynną pisarką zamieszkałą w sąsiedztwie. W pewnym momencie trafia jednak do domu do domu jednej z najbardziej znanych i szanowanych w społeczeństwie edwardiańskiej Anglii kobiet, Alice Keppel, a tam m.in. ma możliwość poznania samego króla.  

Seria "Siedem sióstr" jest niezwykle wciągająca i interesująca. Mnie zaciekawiły nie tylko historie poszczególnych sióstr, ale i wszystkie dodatkowe. W tej części poznajemy angielską arystokrację, a także osoby, które żyły naprawdę: samego króla Anglii Edwarda VII, Alice Keppel (jego kochanka) czy Beatrix Potter (autorka książek). 

Jest to także powieść o poszukiwaniu samego siebie i swojego miejsca na ziemi. Star jest siostrą, która żyje w cieniu swojej siostry CeCe i jest niejako od niej uzależniona, a przez to zatraciła swoją tożsamość. Teraz próbuje nieco zmienić tą relację i spróbować odsunąć się od niej. Na nowo musi zbudować więc swoją osobę, przekonać się o swojej wartości i udowodnić sobie, że da sobie radę sama!

Tą książkę czytało mi się tak cudownie, praktycznie kartki przewracały się same. Urzekła mnie zarówno historia Flory, jak i Star. To była naprawdę cudowna uczta literacka, która pozwoliła na oderwanie się od rzeczywistości i przeniesienie się do klimatycznego antykwariatu w Londynie. Lucinda Riley potrafi w niesamowity sposób czarować słowem, jej powieści z pozoru są nieśpieczne, melancholijne i nastrojowe, ale z drugiej strony tak bardzo dużo się tutaj dzieje...

***

Wybrane cytaty:

- Fakt, że Vita podarowała mi ten tomik, świadczy o tym, że pragnęła, abym przeczytała to, czego sama nie potrafi mi powiedzieć.
- Myślisz, że ona cię kocha?
- Tak jak ja kocham ją. (...) Czy to niewłaściwe?
(...)
- Myślę, że jest wiele rodzajów miłości. Inaczej kochamy matkę czy ojca, inaczej rodzeństwo, kochanka, przyjaciela czy zwierzę...
Flora patrzyła na twarz dziewczyny, która nagle złagodniała, a dzieląca je do tej pory zasłona zaczęła opadać.
- Właśnie! Ale jak wiedzieć, kogo kochamy naprawdę, skoro otoczenie dyktuje nam to czy tamto?

 Wbrew ludzkim oczekiwaniom nic nie trwa wiecznie. Możemy tylko cieszyć się chwilami, póki trwają. 

 

Człowiekowi łatwo jest przekonać siebie,by niczego nie zmieniał,nawet jeśli to,co mogłoby go czekać, okazałoby się lepsze niż to,co ma teraz. Zwłaszcza jeśli zmiana nas przeraża.Pamiętaj,że każdy mijający dzień jest stracony dla przyszłości.  

Człowiek bez miłości przypomina pączek róży bez wody. Jakiś czas przetrwa, ale nigdy w pełni się nie rozwinie. 

 

Zmiany pojawiają się niezależnie od tego, czy ich chcemy, czy nie, i to na najróżniejsze sposoby. Akceptacja tego jest jest podstawą osiągnięcia radości życia.

 

- Moim zdaniem, karmiąc ciało, karmimy także duszę. A to w najmniejszym stopniu nie jest samolubne. Dobrze jest cieszyć się tym, co dobrze nam idzie. A i efekt będzie dzięki temu lepszy. Tak zwykle bywa, kiedy coś robimy z pasją. 

 

[...] miłość się pojawia pod wieloma różnymi postaciami. Nie musi być tradycyjnym układem między kobietą i mężczyzną.  

[...] chciałbym Ci powiedzieć, że czasami życie wymaga od nas podjęcia trudnych, bolesnych decyzji. Może nam się wtedy wydawać, że ranimy ukochane osoby. I przez jakiś czas rzeczywiście są zranione. Nieraz jednak trudne decyzje, które musimy podjąć, wychodzą na dobre naszym bliskim. I pomagają im się rozwijać. [...] Zmiany pojawiają się niezależnie od tego czy ich chcemy, czy nie, i to na najróżniejsze sposoby. Akceptacja tego jest podstawą osiągnięcia radości życia. 

Mój drogi Bertie zawsze powtarza, że informacja daje władzę i choć zwierzenie się komuś jest niezwykle kuszące, bo przynosi ukojenie, zazwyczaj bywa bardzo nierozsądne.

W zgodzie ze sobą - takie uczucie znowu chcę odnaleźć.

- Właśnie to kocham w górach. - Westchnął. - Masz poczucie, że tak naprawdę twoje życie niewiele znaczy. Jesteśmy zaledwie maleńkim punkcikiem w rozległym wszechświecie. 

Pamiętaj, że tylko ty masz władzę nad swoim losem. Ale musisz mu pomóc.  

Szlachetność pochodzi z wnętrza człowieka. 

Płakałam również nad Pa saltem, który nie dał swoim córkom szansy, by opłakały go w tradycyjny sposób. Po raz pierwszy zrozumiałam, dlaczego tak ważne są stare rytuały: porządkują rzeczywistość w czasie emocjonalnego chaosu.  

- Star - ujmował moją twarz w zniszczone dłonie - rzeczy prawdziwie wartościowe wydają owoce dopiero po jakimś czasie. Ale kiedy to się stanie, będziesz zadowolona, że wytrwałaś. 

Jeśli ktoś nie ma nic sensownego do powiedzenia, powinien milczeć.  

- Ludzie się zmieniają, Violet. Życie nie zawsze jest takie, jak chcemy. 

Pamiętaj, że tylko ty masz władzę nad swoim losem. Ale musisz mu pomóc.  

Często wspominałam przypowieść z Biblii, którą kiedyś mi opowiedział przy wspólnej pracy - o tym, że każda żywa istota od początku życia potrzebuje czułej opieki. Kiedy jest otoczona troską, dorasta i nabiera siły na wiele lat życia. 

- Moim zdaniem, karmiąc ciało, karmimy także duszę. A to w najmniejszym stopniu nie jest samolubne. Dobrze jest cieszyć się tym, co dobrze nam idzie. A i efekt będzie dzięki temu lepszy. Tak zwykle bywa, kiedy coś robimy z pasją. 

DOŚĆ KATOLIPY! O JEZUSIE CELEBRYCIE - JAN KACZKOWSKI

Wydawnictwo: Znak, RTCK
Data wydania: styczeń 2016
Liczba stron: 224
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10 

Czyta: Jan Kaczkowski

***

„Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później, niż ci się wydaje”.

Osoba ks Jana Kaczkowskiego jest bardzo, ale to bardzo inspirująca! Ja uwielbiam go słuchać i dlatego z wielką przyjemnością odsłuchałam "Dość katolipy!". Przede wszystkim odpowiada mi sposób przekazu jakim posługuje się ks Jan Kaczkowski: o sprawach ważnych mówi w bardzo przystępny, prosty sposób. A we wszystko to wplata poczucie humoru. Odsłania to co nie podoba mu się w kościele katolickim, a w szczególności wyśmiewa ten kościelny patos, który jest naprawdę niepotrzebny, a czasem wręcz zniechęcający.

***

Wybrane cytaty:

Na Kaszubach informacje i plotki są szybsze niż internet! Pah, pah, pah, pah! W porównaniu z komputerami plotki jako nośnik wiadomości mają ten plus, że się nie zawieszają, a ten minus, że czasem łapią po drodze trochę spamu.  

(...) czy bycie popularnym przystoi przyzwoitemu człowiekowi? Myślę, że tak. Im więcej przyzwoitych ludzi będzie popularnych, tym czytelniejsza będzie ich postawa, tym mocniejsze będzie ich świadectwo (tu znów przypomnę, że nie znoszę tej katolickiej nowomowy, jeszcze z takim kretyńskim przydechem).

DUMA I UPRZEDZENIE - JANE AUSTEN

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Data wydania: ...
Liczba stron: ...
Moja bardzo subiektywna ocena: 7/10 

Czyta: Magda Karel

***

"Duma i uprzedzenie" należy do klasyki literatury, a ja postanowiłam, że od czasu do czasu nadrobię te tytuły, których nie miałam okazji poznać. 

Rzecz dzieje się na angielskiej prowizji w XVIII i XIX wieku. Państwo Bennetowie mają pięć córek, które właśnie dorosły do wieku idealnego do zamążpójścia. Niestety rodzina ta nie jest zbyt zamożna, a to zdecydowanie utrudnia ułożenie sobie życia przez panny Bennet. Żyją bowiem w świecie gdzie liczy się pozycja społeczna i wielkość posagu. Jedna z córek: Elisabeth nie chce jednak poddać się temu trendowi i postanawia, że ona wyjdzie za mąż z miłości. A gdy Elisabeth poznaje pana Darcy'ego musi na nowo

Jane Austen stworzyła tu cudowny obraz angielskiego społeczeństwa. Podkreśla i uwydatnia wszystkie jego przywary: wierność konwenansom, interesowność zawieranych małżeństw, klasyfikowanie ludzi według ich zamożności i tytułów. Zwraca także uwagę, że kobieta jako że jest kobietą już miała niższą pozycję od mężczyzny...

Poza tym Autorka pokazuje do czego mogą doprowadzić niedopowiedzenia, niedomówienia czy najzwyczajniej plotkowanie. Elisabeth doświadcza właśnie wszystkich skutków tych poczynań, a kiedy zdaje sobie z tego sprawę następuje punkt zwrotny w sposobie jej myślenia. Od tego momentu zaczyna całkiem inaczej patrzeć na pana Darcy'ego, a my możemy obserwować całą gamę uczuć jej wobec niego: od tytułowego uprzedzenia po naprawdę wyjątkowe uczucie, a jego duma przestaje być wadą i zamienia się w zaletę. Co tym bardziej pokazuje jak ważne jest poznanie całej prawdy o drugim człowieku, a nie dopowiadanie jej sobie na podstawie szczątkowych informacji...

***

Wybrane cytaty:

Duma związana jest z tym, co co sami o sobie myślimy, próżność zaś z tym, co chcielibyśmy, żeby inni o nas myśleli. 

-Masz twardy orzech do zgryzienia, Elizabeth. Od tego dnia staniesz się obcą dla jednego z rodziców. Matka nie chce cię znać, jeśli nie wyjdziesz za pana Collinsa, zaś ja, jeśli to uczynisz.  

Z pewnością nie mam właściwych innym zdolności swobodnego prowadzenia rozmowy z ludźmi, których widzę pierwszy raz w życiu. Nie potrafię dostroić się do tonu ich rozmowy lub, jak to się często zdarza, udawać, iż ciekawią mnie ich sprawy. 

Błogosławieni, którzy nie mając nic do powiedzenia, nie ubierają tego w słowa.  

Szczęście w małżeństwie to wyłącznie kwestia przypadku. Choćby przed ślubem poznali się na wylot i odkryli nie wiem ile podobieństw, wcale nie przesadza to o ich powodzeniu. Potem i tak ludzie zmieniają się na tyle, by działać drugiemu na nerwy, lepiej więc wiedzieć jak najmniej o przywarach kogoś, z kim mamy spędzić resztę życia. 

- Kiedy kobieta ma pięć dorosłych córek, nie powinna zajmować się własną urodą.
- W takich przypadkach kobieta nie zawsze ma jeszcze urodę, którą mogłaby się zajmować.  

Bardziej niż zwykle chciała się spodobać, toteż oczywista, pewna była, że jej się to nie uda. 

Sposób, w jaki nawiązał rozmowę, choć dotyczyła ona jedynie brzydkiej pogody, nasunął Elizabeth refleksję, że najnudniejszy, najbardziej prozaiczny temat zyskuje czaru za sprawą umiejętnego rozmówcy.  

To byłoby już największe nieszczęście. Żeby ktoś, kogo się postanowiło nie cierpieć, okazał się nagle miły.